ప్రపంచంలో మనిషి సంపాదించే గొప్ప సంపద ఏమిటి? ధనమా? పదవా? కీర్తియా? కాదు… కాలం పరీక్షను తట్టుకుని నిలిచే స్నేహం. మనిషి పుట్టినప్పుడు బంధాలను వెంట తెచ్చుకుంటాడు. కానీ జీవిత ప్రయాణంలో తన హృదయంతో సంపాదించుకునేది మాత్రం స్నేహమే. అందుకే స్నేహం అనేది రక్తంతో ఏర్పడిన బంధం కాదు… హృదయంతో నిర్మించుకున్న ఆత్మీయ అనుబంధం.
భారతీయ సంస్కృతిలో స్నేహానికి నిలువెత్తు నిదర్శనం శ్రీకృష్ణుడు–కుచేలుడు. ఒకరు ద్వారకాధీశుడు, మరొకరు నిరుపేద బ్రాహ్మణుడు. స్థితిగతులు మారాయి, సంపద మారింది, రాజ్యం మారింది. కానీ వారి స్నేహం మాత్రం మారలేదు. కుచేలుడు తీసుకెళ్లిన అటుకుల మూటలో శ్రీకృష్ణుడు చూసింది ధనాన్ని కాదు… స్నేహితుడి ప్రేమను. ఆ ప్రేమకు ప్రతిఫలంగా కుచేలుడి జీవితాన్నే సిరిసంపదలతో నింపాడు. అందుకే నిజమైన స్నేహం హోదాలను చూడదు, ఆస్తులను లెక్కించదు, హృదయాలను మాత్రమే గుర్తిస్తుంది.
నేను మా తల్లిదండ్రులకు ఒక్కగానొక్క సంతానం. తోబుట్టువుల నవ్వులు, చిన్ననాటి అల్లర్లు, పండుగల సందడి, బాధను పంచుకునే భుజం… ఇవన్నీ నా జీవితంలో ఒక వెలితిగానే మిగిలిపోతాయని అనుకున్నాను. కానీ జీవితం నన్ను నిరాశపరచలేదు. ఆ లోటును పూడ్చడానికి దేవుడు నాకు స్నేహితులను ప్రసాదించాడు. వారు నాకు స్నేహితులు మాత్రమే కాదు… అన్నలు, తమ్ముళ్లు, అక్కలు, చెల్లెళ్లు. రక్తసంబంధం లేకపోయినా, ప్రేమతో నన్ను అక్కున చేర్చుకున్న ఆత్మీయులు.
నిజమైన స్నేహం అనేది ప్రతిరోజూ పలకరించుకోవడం కాదు. కాలం ఎంత దూరం చేసినా మనసు దగ్గరగా ఉండడం. విజయంలో చప్పట్లు కొట్టడం మాత్రమే కాదు, అపజయంలో చేయి పట్టి లేపడం. తప్పు చేస్తే ప్రశ్నించడం, కష్టంలో వెనక్కి తిరగకుండా తోడుగా నిలవడం. అదే స్నేహం యొక్క అసలైన నిర్వచనం.
ఈరోజు సాంకేతికత మనుషులను క్షణాల్లో కలుపుతోంది. కానీ హృదయాలను కలిపే శక్తి మాత్రం ఇప్పటికీ స్నేహానిదే. వేలాది పరిచయాలు ఉన్నా, మనసు విప్పి మాట్లాడగల ఒక నిజమైన స్నేహితుడు ఉంటే చాలు… జీవితం మరింత అందంగా మారుతుంది.
ఈ స్నేహితుల దినోత్సవం సందర్భంగా నా జీవితంలోకి వచ్చి, తోబుట్టువుల లోటును ప్రేమతో నింపిన ప్రతి స్నేహితుడికి నా హృదయపూర్వక వందనాలు. మీ వల్లే ఒంటరితనం ఓడిపోయింది. మీ వల్లే జీవిత ప్రయాణం మరింత అర్థవంతమైంది.
స్నేహం అనేది ఒక రోజు చేతికి కట్టుకునే బ్యాండ్ కాదు… జీవితాంతం హృదయానికి కట్టుకునే బంధం.
“కాలం మారవచ్చు… పరిస్థితులు మారవచ్చు… కానీ స్వార్థం లేని స్నేహం ఎప్పటికీ మారదు. అదే మనిషి జీవితంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే చిరునామా.”
– శివనేని నరేష్
విలేఖరి, ప్రజావాణి
